เทคนิคการฟอร์มปลากัด

การฟอร์มปลาแบบของผม

หลายๆครั้งที่มีหลายๆคนถามๆกันมา เกี่ยวกับการขยายเครื่องปลากัด จนกลายเป็นปลากัดหม้อเครื่องใหญ่…ผม เองนอกจากจะพยายามโดยพัฒนาสายพันธุ์แล้ว ยังได้ทดลองการขยายเครื่องตามธรรมชาติด้วย โดยได้แนวคิดจากการขยายหางของปลาหางนกยูงซึ่งใช้วิธีเปิดออกซิเจนแรงๆ เพื่อให้ปลาพยายามว่ายต้านกระแสน้ำ และการขุนปลาในสไตล์ ต้น interfish ซึ่งแอบได้ยินมาในครั้งที่เจอเขาครั้งแรกที่ร้านลุงหมู สนามหลวง 2 โดยที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเลย 555 ซึ่งใช้วิธีขุนปลาในตู้กระจก เปิดไฟตลอด อัดอาหาร และอัดออกซิเจนเช่นกัน เลยเอามาลองทำและปรับปรุงให้สอดคล้องกับสถานที่และอุปกรณ์ดู ก็คิดว่าได้ผลในระดับที่ยอมรับได้…แต่ไม่อาจสรุปได้ว่าเป็นแนวทางที่ใช้ได้ผลอย่างเป็นทางการนะครับ…

สำหรับคนเลี้ยงปลากัดและคนที่ขอบซื้อปลากัด คงไม่มีใครอยากได้ปลากัดเครื่องกระทัดรัดไม่สมส่วนไปครอบครอง เว้นปลาสายกัด…ดังนั้นผู้ผลิตจึงต้องพยายามพัฒนาและปรับปรุงปลาของตนให้เขาตาผู้บริโภคให้มากที่สุด ทั้งการปรับปรุงในสายพันธุ์และโดยการใช้เทคนิค ในที่นี้ผมจะเสนอเทคนิคที่ผมใช้เป็นประจำ และคิดว่าได้ผลในระดับหนึ่ง นั่นคือการฟอร์ม ปลาก่อนจำหน่ายตามหัวข้อเรื่องครับ…การจะทำในลักษณะดังกล่าวได้ จำเป็นต้องมีเหลี่ยมและโหลหรือภาชนะที่ใส่ปลาได้มากพอที่จะเลี้ยงปลาตั้งแต่อายุน้อยๆครับ…โดยปกติแล้วปลากัดหม้อเรามักจะนำขึ้นเหลี่ยมหรือโหลในช่วงอายุ 2.5-3 เดือนขึ้นไป หรือกว่านั้น ถ้าเป็นปลากัดครีบยาวก็ประมาณ 1-1.5 เดือนก็เอาขึ้นแล้ว…ดังนั้นการใช้โหลหรือเหลี่ยมสำหรับปลา 2 ประเภทนี้ต้องแตกต่างกัน ทั้งนี้ให้พิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างขนาดตัวปลากับโหลเป็นสำคัญ

เหตุผลของผมก็คือ…เมื่อปลามีขนาดเล็ก ครีบเครื่องยังไม่พัฒนาเท่าที่ควร เมื่อเอาใส่ลงไปในโหลแล้ว จะแลดูว่าเขาถูกเลี้ยงในที่กว้างครับ ทั้งๆที่พอโตแล้วอาจจะมองว่ามันก็โหลขนาดทั่วๆไปนั่นแหละ เมื่อเอาเขาขึ้นมาแล้วครีบเครื่องต่างๆมักจะยังไม่ฉีกขาด หรือขาดจากการกัดกันก็น้อย…การพัฒนาของครีบจะสมบูรณ์กว่าครีบปลาที่ขึ้นใหม่ในภายหลัง ลองนึกถึงหนวดคนสิครับ…ใหม่ๆจะอ่อนนุ่ม พอโดนโกนมันก็จะแข็ง…ผมเลยใช้หลักเดียวกัน รักษาครีบเครื่องของปลาตั้งแต่เล็กๆและพัฒนาจนโตน่าจะได้ความสมบูรณ์มากที่สุด ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ เกล็ดปลาที่พัฒนามาพร้อมกับตัวปลา ก็จะสมบูรณ์และเนียนเสมอเหมือนกัน ตรงนั้นเป็นแนวคิดการใช้วิธีนี้ครับ

ต่อมาเรามาดูการทำบ้าง…เริ่มจากการคัดเลือกปลาขึ้นจากบ่อ ไม่ว่าจะครีบสั้นหรือยาว ผมจะคัดมาตั้งแต่อายุ 1-2 เดือน ที่ห้วงเวลากว้างขึ้นเพราะผมดูความหนาแน่นในบ่อและสภาพปลาในบ่อด้วยนะครับ…ถ้าความหนาแน่นน้อย ก็ยืดเวลาได้หน่อย ถ้าแน่นมากก็ต้องรีบเอาขึ้น เมื่อเลือกปลาได้แล้วก็เอาใส่โหลเลยครับ…ปิดกั้นไว้อย่างน้อย 1-2 วัน ไม่ต้องเปิดให้พองหรอก เขายังเด็ก บางตัวยังพองไม่เป็นด้วยซ้ำ การเลี้ยงก็ใช้น้ำเดิมเป็นหลัก และปรับโดนการเติมน้ำใหม่ผสมน้ำใบหูกวางลงไป ปลากัดพอเจอน้ำใหม่ ไม่เคยเห็นใคร จะเริ่มมีอาการรักถิ่นครับ…เขาจะรู้สึกเป็นเจ้าของสถานที่ และจะเริ่มก่อหวอดตามมุมโหล ปลาขนาดนี้บางทียังแยกเพศไม่ได้ด้วยซ้ำ…แต่จะมีอาการเหมือนกันหมด คือ หวงถิ่น… และอาจเจอะเจอเรื่องแปลกๆคือ ปลาบางตัวที่ทำท่าเป็นตัวเมียอาจกลายเป็นตัวผู้หน้าตาเฉยนะครับ…ยังสรุปสาเหตุไม่ได้ ฟังไว้เป็นเรื่องเล่าไปก่อนละกัน…

เมื่อปลากัดที่เราเอาขึ้นมาเริ่มก่อหวอดและแสดงอาการหวงถิ่นนะครับ ให้เราทำที่กั้นโดยเจาะรู ให้เขาสามารถมองเห็นกันได้แบบแว่บๆ เขาจะพองกางเครื่อง และแสดงอาการหวงถิ่นตลอดเวลา…ตัวใดก็ตามที่มีอาการแบบที่ว่า เครื่องเขาจะสมบูรณ์เร็วมาก เพราะเมื่อพิจารณาขนาดตัวกับโหลแล้ว พื้นที่น้ำจะมาก ซึ่งความหนาแน่นของน้ำมีส่วนสำคัญ ลองนึกถึงเวลาเราว่ายน้ำสิครับ…ไปเจอน้ำลึกๆ กว้างๆ เราจะใช้แรงว่ายมากกว่าน้ำตื้นๆและแคบ…เมื่อเป็นปลาก็เจอสภาพเดียวกันครับยิ่งกว้างและลึกก็ต้องออกแรงมาก ครีบและเครื่องก็ต้องขยายออกเพื่อให้มีแรงว่ายไปข้างหน้าโดยขยับตัวให้น้อยที่สุด ขณะเดียวกันครีบที่ใหญ่จะรักษาสมดุลย์ของเขาในน้ำได้ง่ายขึ้น นี่คือหลักที่ผมนำมาใช้ครับ ข้อเน้น นะครับ…วิธีที่ผมใช้นี้ เนื่องจากปลาจะแสดงอาการคึกคักตลอด พลังงานเขาจะสูญเสียไปเยอะและเร็ว อาหารต้องถึง วันละสองมื้อไปเลย…เขาจะเติบโตทั้งทางร่างกายและเครื่องเครา ความสวยจะปรากฎให้เห็น…แต่ก็จะมีบางตัวนะครับ…ที่ไม่พัฒนา ไม่สู้หรือเฉื่อยๆ พวกนี้เปลี่ยนเอาออกเลยครับ…เอาไปใส่โหลอื่นๆ อาจจะมีโอกาสกลับมาสวยได้ แต่ช้า…เราก็เอาตัวอื่นๆมาฟอร์มแทนนะครับ…ทีนี้ก็เหลือแต่การหมุนเวียนให้ต่อเนื่อง…ตัวใดฟอร์มเข้าที่ก็เอาออกโชว์เอาออกไปจำหน่าย หรือจะเก็บเป็นพ่อพันธุ์ก็ตามแต่ อย่าลืมว่าวิธีนี้ได้ผลในระดับหนึ่งนะครับ…สายพันธุ์ก็มีผล ยิ่งพวกปลาป่าพัฒนานี่ ก็พอดึงออกนะครับ…แต่เห็นผลไม่ชัดเจนเท่าที่ควร…ก็ลองๆไปทดลองดูครับ…ได้ผลกันอย่างไรก็บอกๆต่อๆกันไปครับ…